Een Snijdersje voor het slapengaan

‘De laatste tijd heb ik niet zo veel zin in diepgaande romans’, zei een vriendin tegen me. ‘Met tig zogenaamd diepe lagen. Oh, ik heb trouwens een nieuw bed gekocht’, antwoordde ik. We liepen in Leiden en spraken over boeken (en bedden). Wij praten en schrijven beide met liefde over literatuur, boeken en lezen hoor. Soms wil het alleen gewoon even niet. Maar we kunnen toch ook weer niet zonder. Dus verzonnen we een tijdelijk alternatief: korte verhalen en stukjes.

Oh dear: verslaving

Ik kwam uit bij A.L. Snijders. Al snel werd het een verslaving. Iedere avond lees ik nu een Snijdersje, soms twee, voor het slapengaan. Voor je het dus goed en wel doorhebt, kijk je ernaar uit om je nieuwe bed in te duiken met Snijders. Tsja.
Inmiddels heb ik zijn oeuvre bijna uit en waar het dan heen moet met me, weet ik werkelijk niet.

Buiten de lijntjes?

Snijders is bij velen bekend van zijn ZKV’s (zeer korte verhalen), maar hij schreef ook columns en brieven. Deze zijn gebundeld in o.a.: Heimelijke Vreugde 1,2 en 3. Behalve dat kort soms fijn lezen is, geeft A.L. Snijders voor mij woorden aan het gevoel dat wellicht ieder mens wel kan hebben: een buitenstaander te zijn. En dan heb ik het niet over de hype van tegenwoordig: roepen dat je zo enorm ‘buiten de lijntjes kleurt’. Hij doet het gewoon in de manier waarop hij schrijft en is. Mooi. Bovendien laat hij zien dat niet alles zo vanzelfsprekend is, dat er niets mis is aan met een zekere verwondering naar de wereld te kijken, soms tegen verwachtingen van anderen in. Alles met een zekere mate van zelfspot, die bewonderenswaardig is.