Pint(je)?

‘Sommigen schrijvers heb je nu op een voetstuk staan en vallen er rond je dertigste van af’. Voor de zaal staat een man. Zijn pak zit alsof het op de groei gekocht is. Zijn rode haar springt alle kanten op in een besproet gezicht. Tsja, nu hebben m’n gedachten niet zelden weinig te maken met wat iemand zegt. En de man heeft de achternaam Pint. Fascinerend, want ik zit in Gent. Maar als enige ‘Hollander’ in een zaal vol Vlamingen besloot ik de observatie voor me te houden. Deze Pint is in mijn hoofd gelinkt aan Arthur Japin. Ik kon me moeilijk voorstellen dat zijn boeken niet meer belangrijk zouden zijn rond mijn dertigste.

‘Waarom zou een wonder geen wonder zijn, alleen omdat een ander het niet ziet?’

Een van de vele mooie citaten uit Een schitterend gebrek. Het boek staat een beetje verfomfaaid in mijn boekenkast, nog net niet stukgelezen. Lucia, vermeend geliefde van de beroemde Casanova, krijgt in het verhaal een stem. Men ziet haar als ‘anders’, maar daardoor is zij meer zichzelf dan anderen ooit zullen zijn. Meer nog dan het verhaal, raakt me wat je tussen de regels leest.

‘Weinig mensen doorgronden de macht van een woord. Het eerste het beste kan de wereld veranderen. De waarheid bestaat namelijk niet alleen uit wat je ziet. Daarom is zij maar betrekkelijk van waarde. Ik ben er voorzichtig mee.’

Niet dronken
Pint drukte zich wat drastisch uit. Zijn bedoeling bleek na de pauze. Een aantal lege plekken is ontstaan. ‘Zo, dan kunnen we nu beginnen’, luidt zijn commentaar. Al snel geeft hij allerlei redenen voor het belang van literatuur en lezen: voornamelijk voor jezelf en jouw kijk op de wereld.