You may say I’m a dreamer …

Je komt thuis, ploft relaxed met een kop thee of koffie op de bank. De kat zit naast je te soezen. Willemijn Hoebert verschijnt in beeld voor een lege weerkaart: ‘Morgen is er geen weer’. Jeroen Overbeek in een spoedjournaal: ‘Zojuist kwam er een officieel bericht van de regering. Er zal geen morgen zijn. Over de oorzaak is voorlopig niets bekend.’ Zoiets overkomt Jonathan in Meneer Jules. Of het einde van alles.

 ‘Imagine there’s no heaven, it’s easy if you try’

Ik hoorde Imagine op de radio en moest aan dit mooie kinderboek denken. Pas gelezen, cadeau gekregen. De bevolking van een stadje ervaart letterlijk dat er geen wolken en zon meer zijn. Gewoon niets. Poef. Weg. Er is geen morgen meer.

‘Imagine all the people, living for today’

Soms raak je verstrikt in een dagelijkse sleur. Ik vind het bijzonder als boeken de kracht hebben je daar weer uit te trekken. Wat nu als er geen morgen meer zou zijn? Wat zou je doen? Wat vind je belangrijk? Waar draait het eigenlijk om? Vragen waarop iedereen een ander antwoord heeft. De wereld van Jonathan kleurt zwart, niemand weet raad. Maar hij gaat op zoek naar een oplossing en vindt deze. Mensen moeten blijven dromen, samen. John Lennon zingt in mijn hoofd …

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one

Dromen als brandstof voor het leven. Nooit vergeten.

Boek: Herman van de Wijdeven: Meneer Jules of het einde van alles. Querido, 2016.