‘Olga en haar driekwartsmaten’ -Astrid Roemer

Oké, ik beken: ik houd van komma’s. Vanwege de betekenis en de vorm. Meneer van Dale zegt: ‘leesteken, aangeduid door een punt met een staartje’. Klinkt gezellig. Mensen kijken je vaak een beetje vreemd aan als je uitkomt voor je kommaliefde. En dan kijk ik maar vreemd terug.

De komma heeft geen echt strikte regels. Je vindt in taalgidsen vaak wat algemene adviezen: 1) vermijd overdaad 2) streef zo snel mogelijk naar een punt. Nu houd ik ook niet zo van regels, wat mijn voorliefde voor komma’s verklaart. En juist bij deze roman, Olga en haar driekwartsmaten, viel me het gebrek aan komma’s op. Veel punten, zonder staartjes.

Eerste kennismaking
Ik had eigenlijk nooit iets gelezen van Roemer, maar dit boek kwam op mijn pad. Zij won vorig jaar de P.C. Hooft-prijs voor een omvangrijk oeuvre van poëzie, verhalen en romans. In deze meest recente roman maak je kennis met een welgestelde, grote familie. De familieleden komen met Kerst bijeen in een ruime villa. En vrijwel meteen heb je door dat er iets niet klopt. Het heeft te maken met de mysterieuze Olga, een ingewikkelde vrouw met psychische problemen door gebeurtenissen uit het verleden en een desastreuze liefdesrelatie. Er staat iets te gebeuren, maar wat en waarom?

Door een niet-chronologische opbouw van het verhaal is niet meteen duidelijk hoe het zit. Je voelt tijdens het lezen in toenemende mate het dreigend noodlot met betrekking tot Olga en haar man, vaak beschreven vanuit het perspectief van andere familieleden.

Waar is die komma?
De inhoud maar dit keer met name ook de schrijfstijl maakte voor mij de roman bijzonder. Weinig komma’s, veel punten en korte zinnen. Gedachten of uitspraken van personages zijn niet duidelijk gemarkeerd door leestekens. Het is lastig er woorden aan te geven; regelmatig vielen vorm en inhoud van de roman samen. Fascinerend. Ik zou bijna van punten gaan houden 😉