De Johansons – Carla de Jong

Soms als ik een Haagse koffietent voorbij loop, roept de geur van koffie en shag herinneringen op aan verjaardagen vroeger bij mijn oma in het oude huis. We zaten met familie in de woonkamer, de tafel gevuld met hapjes en pinda’s. Een groepje ooms kaartte in de woonkeuken. Dat geur gekoppeld kan zijn aan herinneringen verbaasde me lange tijd. Maar het is niet gek: in de hersenen grenst het gebied dat geuren registreert aan de plek waar je herinneringen opslaat, zo leerde ik later.

De geur van boeken
Dit schoot me te binnen toen ik thuiskwam met De Johansons van Carla de Jong. Ik ruik namelijk altijd even aan een boek. Ken je dat? Net gedrukt of juist ouder, je ruikt het. By the way, nooit doen in een winkel: dan kijken ze je vreemd aan. Ook de geur van boeken levert vaak herinneringen op. Maar goed, tot zover de alinea vreemde gewoontes 😉

Over het boek …
Carla de Jong is voor zover ik weet, niet zo’n bekende auteur. Ze schrijft heel toegankelijk, je leest haar psychologische romans in een ruk uit. In dit laatste boek staan Frederik, Werther, Daphne en hun ouders centraal. En dan is er Anne, afkomstig uit een arbeidersmilieu. Ze doet er alles aan om bij de onderling zeer hechte Johansons te horen. Het lukt – met als verbinding de muziek – maar tegen welke prijs? Wat bepaalt eigenlijk wie je bent, wie je wordt? Je maakt de hoofdpersonen afwisselend mee, in het heden en verleden. Frederik, nu psychiater. Werther gaat gebukt onder depressies. Daphne worstelt met relaties en Anne is een koele manager. Toen zeer hecht en verbonden, nu niet meer. Waarom groeiden zij uit elkaar? Intrigerend was het thema dat tussen de regels door een zeer grote rol speelde: de onmacht, het onvermogen van de hoofdpersonen om met elkaar te communiceren.