Wil

on

Muggen. Ze zijn er weer. Gisteravond – de smiechten duiken altijd ’s avonds op – las ik de laatste pagina’s van Wil.  Plotseling zag ik in het schijnsel van de lamp een megamug op mijn plafond chillen. Of het een tijgermug was, weet ik niet. Hij brulde niet en had geen strepen, dus denk ‘t niet. Tenzij hij vermomd was. Tijger of niet: hij of zij is nu plat. Boeken dienen (voor) meerdere hogere doelen. Ook plafonds.

Maar goed: Wil. Dit boek van de Vlaamse schrijver Jeroen Olyslaegers is genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. Wie mijn laatste blogs las: ik put inderdaad uit de short-list. Is aan te raden, want soms ontdek je nieuwe schrijvers of lees je boeken die je anders nooit gelezen zou hebben.

Goed of fout?
De roman speelt zich af in Antwerpen, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wil is agent en moet zich zien te redden onder het bewind van de Duitse bezetter. De inmiddels hoogbejaarde man vertelt de dingen die hij meemaakte aan zijn fictieve achterkleinzoon. Je gaat als lezer terug in de tijd naar de omstandigheden, de dubieuze opvattingen van de bevolking over joden, acties van de Duitsers, de rol die de politie speelde, de ‘goede’ Lode en het ‘foute’ personage Nijdig Baardje. En waar staat Wil zelf, is hij collaborateur of niet? Olyslaegers laat het antwoord op die vraag aan ons, de lezers. Heel indringend schetst de auteur namelijk het grijze gebied.

WOII
De Tweede Wereldoorlog hield me altijd al bezig. Want wat doen mensen onder extreme omstandigheden? Bovendien het onbevattelijke: iemand die in vrijheid opgroeide, kan zich nauwelijks of eigenlijk niet voorstellen wat onderdrukking met je doet. En als ik al een poging doe, dan bekruipen me steevast de rillingen.

Een beklemmende roman.