Ginevra

Als je Kijkduin nadert, springt de Vuurtoren meteen in het oog. Aangekomen bij de boulevard vangt je blik de zee, ruik je de zilte zeelucht en een uitgestrekt strand ligt voor je. Ik waande me even de hoofdpersoon uit Ginevra, staand op de top van een heuvel met uitzicht over een glooiend landschap, gehuld in een gouden gloed.

Oké, zij zat op een statig bruin paard. Naast de bijzonder knappe Italiaan Antonio. Rechts van mij stonden daarentegen Pokémonspelers naar hun mobieltje te kijken. En ja, er waren wat wolken. Veel wolken. Een spettertje regen. Naja, veel regen. In mijn oor zingt Klein Orkest: ‘Je eet vegetarisch, principieel doe je dat, word je aangereden op een zebrapad. Het zit wel vaker eens tegen, gewoon blijven bewegen, want …’

Een waarheid als een koe.

Ginevra
D
it nieuwste boek van Simone van der Vlugt las ik in een avondje uit. Een mooi, klassiek verhaal over een bijna onmogelijke liefde. Ik zal maar niet verklappen dat het allemaal goedkomt.

De achtergrond bij de vertelling is boeiend. Van der Vlugt baseerde haar roman namelijk op een oud Italiaans volksverhaal. Het bijzondere van dit soort vertellingen, bijvoorbeeld uit de Middeleeuwen, is dat ze bij het overschrijven – de drukpers bestond nog niet – vaak werden aangepast aan een bepaalde context. Zo ontstaan verschillende versies van het verhaal, die wij nu allemaal kennen. Deze zeggen iets over de tijd waarin ze geschreven zijn.

Van der Vlugt schrijft haar versie de geschiedenis in. Wel grappig: in feite zet ze de lijn van continuïteit, die nodig is om van geschiedenis te kunnen spreken, voort.