De langzame lezer

Tijdens een lange vakantie in de bergen las ik Smilla’s gevoel voor sneeuw van Peter Høeg. Het is een boek dat je heel langzaam moet lezen. Aandachtig. En terugbladeren in je boek, zelfs hardop lezen.

Als Esaja, een Inuit jongetje, van het dak van Smilla’s huis valt, wordt het door de politie afgedaan als een ongeval, maar ijs- en sneeuwdeskundige Smilla denkt daar anders over.
Zij ziet voetstappen in de sneeuw op haar dak en omdat zij de eigenschappen van ijs en sneeuw begrijpt, weet zij dat er iets aan de hand moet zijn. Daarom zij gaat op onderzoek.

Smilla is een vrouw die wiskunde gevoel geeft, wetenschap eigenzinnig benadert en daarom leerde mijn lief genieten van literaire thrillers.

“Weet jij de wiskundige uitdrukking voor het verlangen? 
De negatieve getallen. De formalisering van het gevoel dat je iets mist”.

 Ooit raadde ik hem aan dit te lezen. Hij is een langzamer lezer. Ik niet. Ik ben een slordige lezer. Toch boeide mij dit ook.
Het is een onwaarschijnlijk verhaal, maar dat stoorde mij niet, in tegendeel. Het gaat over chaos, orde en oneindigheid. En sneeuw. Veel sneeuw.