Wat wil een konijn

Vorig jaar ging mijn oudste zoon samenwonen. Er werd een huisje gekocht en opgeknapt en een olijfboompje op het balkon gezet. Om het huisje-boompje-beestje plaatje compleet te maken werd na een paar maanden een piepklein, schattig, wollig konijntje aangeschaft met de naam Whopper. Het konijnenhok (Home of the Whopper, iedereen die regelmatig op Schiphol komt weet waar dit vandaan komt) werd op het zonnige maar niet zo heel grote balkon geplaatst. De bedoeling was dat, als er iemand thuis was,  Whopper als een pluizig, schattig bolletje tevreden door het huis zou hupsen en de rest van de tijd gemoedelijk in zijn hok door zou brengen.

Whopper bleek al heel snel een Echt Konijn. Echte Konijnen knagen. Aan Alles. Echte Konijnen kun je ook niet leren dat ze wél aan een speciaal daarvoor aangeschaft knaagstokje mogen knagen, maar NIET aan de stoelpoten, bank, tv-meubel, snoeren… Whopper bleek ook, door goed uitgedacht knaagwerk, een ware meester in het ontsnappen uit zijn hok. Het kwam er al snel op neer dat Whopper toch best wel vaak in zijn gebarricadeerde hok zat, en als het even kon extra ruimte kreeg in een ren binnenshuis.

In de hoop hem wat rustiger en gelukkiger te maken werd besloten Whopper te laten castreren en een vrouwtje voor hem te zoeken. Bij het knaagdieren opvangcentrum kreeg Whopper in drie speed-dates de keuze uit een aantal dames. Uiteindelijk werd Jet de gelukkige, en woonden er voortaan twee Echte Konijnen in het ‘Home of the Whopper’. Het is duidelijk een gelukkige verbintenis, maar het gebrek aan ruimte werd er alleen maar nijpender door.

Om een lang verhaal kort te maken; er wonen sinds een paar maanden twee Echte Konijnen op mijn royale balkon. De gehavende deurtjes van hun hok staan altijd open, en zij hebben daarbuiten lekker veel ruimte om te spelen, rond te hupsen of gewoon maar wat voor zich uit te staren. En toch blijven ze ook hier voortdurend pogingen doen te ontsnappen. Een paar keer met succes, wat helaas het einde betekende van een aantal zorgvuldig opgekweekte kruidenplantjes. Na de laatste geslaagde uitbraakpoging begon ik mij af te vragen; ‘wat wil een konijn’, en besloot ik het geweldige ‘Waterschapsheuvel’ van Richard Adams erbij te pakken en te herlezen.

Wat een heerlijk boek is dat toch. Het is lekker dik, zodat ik een tijdje volledig in de door Adams geschapen konijnenwereld kon verdwijnen. Konijnen zijn er bijzonder slim, het zijn helden of boeven, ze sluiten vriendschappen, voeren veldslagen en vertellen elkaar verhalen over El-ahrairah. Ze silfleren, doen hraka, sluiten vriendschap met meeuwen en vluchten voor lendri’s en hroedoedoes. Een beetje vertwijfeld keek ik naar mijn eigen konijnen.. die hebben maar een saai leven vergeleken met dat van Hazelaar, Kopstuk, Vijfje en hun vrienden.

Gelukkig, in het laatste hoofdstuk, leeft de kolonie vredig op de Waterschapsheuvel. De jongste konijnen zijn ondeugend, ze spelen met elkaar, vertellen elkaar verhalen maar genieten vooral van elkaar en de rust. Gerustgesteld heb ik de conclusie getrokken dat Whopper en Jet elkaar waarschijnlijk geen verhalen vertellen, maar het uiteindelijk best goed hebben, op mijn balkon.