‘Hoor nu mijn stem’

’s Avonds zat ik in mijn relax-stoel naast de boekenkast. Ik sloeg Hoor nu mijn stem van Franca Treur dicht. Uitgelezen. De groene ogen van mijn kat Merlijn keken me wat verstoord aan. Boek uit betekent namelijk opstaan en dus geen plek meer op schoot. Ik bleef echter nog even zitten, want soms stemt een roman tot nadenken. Merlijn rekte zich uit en ging tevreden weer liggen.

Het was alsof ze om zich heen alles langzaam zwaarder zag worden. Het beige daglicht hing dik en weeïg in de kamer, ze kon haar vingers erin steken.

Franca Treur beschrijft in bovenstaande zin de essentie van een (mij) welbekende ervaring. Interessant dat je in een boek, nog los van de inhoud, de juiste woorden kunt vinden om de wereld om je heen te benoemen …

Ina vs. Gina 
Ina groeit op in een streng christelijk milieu in Zeeland. Omdat haar ouders stierven tijdens een auto- ongeluk, voeden twee tantes en haar opa haar op. Zodra ze uit haar geboorteplaats vertrekt voor de studie Psychologie verandert Ina haar naam in Gina. Deze naamsverandering lijkt een voorbode: het streng gelovige meisje ontwikkelt zich langzaam tot een ongelovige jonge vrouw. De roman beschrijft de verschillende fasen uit (G)Ina’s leven. Op de achtergrond speelt voortdurend de vraag: welke zaken bepalen nu eigenlijk wie je bent en hoe vast staat die identiteit? Gina’s gedachten naar aanleiding van de colleges tijdens haar studententijd zetten aan tot nadenken. Een voorbeeld:

Bij psychologie bleven de hersenen met raadselen omneveld. We wisten dat je iets gewaarwordt omdat je zenuwen impulsen doorsturen naar je hersenen, maar wat er precies in je hersenen gebeurt als je agressief bent, waar ons ‘zelf’ precies zit, en hoe we tot beslissingen komen, daar was het laatste woord nog niet over gezegd.

 Tsja, waar zit je ‘zelf’ precies?